Δεν έχω νιώσει περισσότερο αμήχανα γράφοντας ένα άρθρο και συνήθως δεν παίρνω θέση σε συζητήσεις δημόσιας κριτικής. Έχω όμως μεγάλη αγάπη για την ναυτιλία και μόνο θλίψη με πιάνει με συμπεριφορές όπως αυτές που συγκλονισμένοι και προβληματισμένοι παρακολουθήσαμε να συμβαίνουν στο Ε/Γ-Ο/Γ Blue Horizon.
Νιώθω μέσα μου μια ηθική σύγκρουση, αν είμαι άξιος να καταπιαστώ με αυτό το θέμα που συνδέεται με την απώλεια ενός ανθρώπου κι ελπίζω να μην αποτελεί προσβολή στη μνήμη του. Από την άλλη όμως, βλέποντας τα πράγματα από μια συγκεκριμένη σκοπιά κι έχοντας κάποια γνώση στην ανάπτυξη της ανθρώπινης συμπεριφοράς (σε οργανωσιακό επίπεδο), δεν μπορώ να σιωπήσω. Και ο λόγος είναι πως έχω διαβάσει και ακούσει αρκετές απόψεις για το ποιοι και με ποιο τρόπο ευθύνονται, πρέπει όμως να εστιάσουμε και στο πώς μπορούν να προληφθούν ανάλογα περιστατικά, κάτι που ανήκει στις αρμοδιότητες ενός οργανισμού.