Το περασμένο καλοκαίρι, ο 15χρονος David Damiano πέρασε περισσότερες από 24 ώρες μακριά από τους γονείς του, για πρώτη φορά στη ζωή του, σε μια καλοκαιρινή κατασκήνωση, όμως η εμπειρία δεν ήταν από αυτές που απολαμβάνουν τα παιδιά. Ο David όπως και άλλοι 1,25 εκατομμύρια Αμερικανοί, έχει διαβήτη τύπου 1, πράγμα που σημαίνει ότι η ζωή του εξαρτάται συνεχώς από την παρακολούθηση και τη ρύθμιση του ζαχάρου στο αίμα του. Αν είναι πολύ υψηλό, αισθάνεται ναυτία και πρέπει να κάνει ένεση ινσουλίνης μέσω μιας μικρής αντλίας που έχουν τοποθετήσει οι γιατροί στο σώμα του. Εάν είναι χαμηλό, αρχίζει να τρέμει και χρειάζεται άμεσα να φάει κάτι με υψηλή περιεκτικότητα σε υδατάνθρακες. Ακόμη και όταν δεν αισθάνεται τα συμπτώματα, πρέπει συνεχώς να ρυθμίζει τα επίπεδα ινσουλίνης προς τα πάνω ή προς τα κάτω, διότι, αν δεν είναι σταθερά, κινδυνεύει να μπει στην εντατική, ενώ ελλοχεύει ο κίνδυνος και για μακροπρόθεσμες συνέπειες, όπως η τύφλωση και ο ακρωτηριασμός. Αυτό που χρειάζεται ο 15χρονος David Damiano και άλλοι διαβητικοί είναι κάτι που να αυτοματοποιεί την παρακολούθηση και τη λήψη θεραπείας κάθε ώρα της ημέρας, ώστε να μη στερούνται τις χαρές της ζωής. Κάθε γονέας με διαβητικό παιδί πρέπει να ελπίζει σε μια τέτοια λύση. Οι γονείς όμως του David είναι σε θέση να το σχεδιάσουν οι ίδιοι.
Η μητέρα του, Dr. Toby Milgrome, είναι παιδίατρος. Αυτή διέγνωσε το διαβήτη τύπου 1 στο παιδί της όταν ήταν 11 μηνών. Ο πατέρας του Ed Damiano, καθηγητής Βιοϊατρικής Μηχανικής στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης, έθεσε στόχο ζωής να σχεδιάσει ένα φορητό, βιονικό πάγκρεας, που θα… φοριέται. Μια συσκευή που ελπίζει να κυκλοφορεί στην αγορά στις αρχές του 2017, τη χρονιά που ο David θα μπει στο πανεπιστήμιο.
Πηγή: ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ_MONEYPR, 07-02-2015, σελίδα 9
Αναλυτικότερη πληροφόρηση στο επισυναπτόμενο αρχείο.